انواع مدل تراس

انواع مدل تراس + زیباترین مدل های تراس خانه و طراحی بالکن بسیار لاکچری در سایت ساپینتو. امیدواریم این مطلب مورد توجه شما قرار گیرد.

دنیای معماری فضای باز در ساختمان‌ها، انواع گوناگونی از سطوح روباز را در خود جای داده که هرکدام تعریف، کاربری و جلوه خاص خود را دارند و در این میان تراس به عنوان یک سطح وسیع و اغلب بدون سقف که ممکن است روی بام یا روی بام یک طبقه پایینی ساخته شود، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ یکی از پرطرفدارترین مدل‌ها، «تراس‌های معلق» هستند که با ساختاری خاص و غالباً کنسولی، از بدنه اصلی ساختمان بیرون می‌زنند و معمولاً در طبقات میانی یا بالا به چشم می‌خورند. این مدل تراس‌ها که جسارت و مدرنیته را به نمایش می‌گذارند، به دلیل عدم وجود ستون در زیر خود، حس آزادی و باز بودن بیشتری را به ساکنین منتقل می‌کنند و اغلب با نرده‌های شیشه‌ای یا فلزی ظریف تکمیل می‌شوند تا ضمن حفظ ایمنی، دید به منظره اطراف را به هیچ وجه مختل نکنند و یک فضای خصوصی و دلپذیر برای استراحت و تماشای طبیعت فراهم آورند.

مدل دیگری که بسیار کاربردی و محبوب است، «تراس‌های بام» یا «روف گاردن‌ها» هستند که تمام یا بخشی از سطح پشت‌بام را به فضایی سبز و قابل استفاده تبدیل می‌کنند و این مدل به خصوص در شهرهای شلوغ که دسترسی به حیاط و فضای سبز محدود است، اهمیت فراوانی دارد؛ تراس بام، فراتر از یک سطح صرفاً روباز است، بلکه یک اکوسیستم کوچک مصنوعی محسوب می‌شود که با کاشت انواع گیاهان، نصب سیستم‌های آبیاری ویژه و ایجاد مسیرهای پیاده‌روی، تبدیل به یک باغچه بزرگ در ارتفاع می‌شود. این فضا علاوه بر ایجاد مکانی دلپذیر برای تفریح و گذران اوقات فراغت، به عایق‌بندی بهتر ساختمان کمک کرده و با جذب آلودگی هوا، تأثیر مثبتی بر محیط زیست شهری می‌گذارد و با کف‌پوش‌های چوبی یا سنگی و مبلمان مقاوم در برابر عوامل جوی تزئین می‌شود.

«تراس‌های محصور» یا «سرپوشیده» نیز جایگاه ویژه‌ای در طراحی‌های جدید دارند که در واقع ترکیبی از فضای داخلی و خارجی محسوب می‌شوند و این مدل تراس‌ها به وسیله دیوارهای شیشه‌ای متحرک یا ثابت، از محیط بیرون جدا می‌شوند تا امکان استفاده در تمام فصول سال، بدون توجه به شرایط آب و هوایی، فراهم گردد؛ این محصور بودن به ساکنین این امکان را می‌دهد که در روزهای سرد یا هنگام وزش باد و باران نیز از نور طبیعی و منظره بیرون لذت ببرند و از این فضا به عنوان یک گلخانه کوچک، اتاق نشیمن فصلی یا محلی برای صرف غذا بهره ببرند. طراحی این تراس‌ها معمولاً با در نظر گرفتن تهویه مناسب و استفاده از پرده‌ها یا کرکره‌های بیرونی برای کنترل نور و دمای محیط انجام می‌شود و یک حریم خصوصی مطلوب ایجاد می‌کند.

از منظر سبک طراحی، می‌توان به «تراس‌های به سبک کلاسیک» اشاره کرد که از اصول معماری سنتی پیروی می‌کنند و اغلب با ستون‌های تزئینی، نرده‌های فلزی پرکار یا سنگی، و کف‌پوش‌هایی با الگوهای متقارن و موزائیک‌کاری شده مزین می‌شوند؛ این مدل تراس‌ها بیشتر در خانه‌های ویلایی بزرگ و مجلل کاربرد دارند و هدف از طراحی آن‌ها، ایجاد فضایی با شکوه و رسمی است که با معماری سنتی ایرانی یا رومی هماهنگی داشته باشد. در این تراس‌ها معمولاً از مبلمان سنگین، گلدان‌های بزرگ سنگی یا سفالی و نورپردازی‌های ملایم و گرم استفاده می‌شود تا فضایی فاخر و متین برای پذیرایی‌های نیمه‌رسمی و استراحت‌های عصرگاهی فراهم آید.

در مقابل، «تراس‌های با سبک مینیمال» قرار دارند که بر سادگی مطلق، خطوط تمیز و کاربردی بودن تمرکز می‌کنند و در این مدل، از هرگونه تزئینات اضافی پرهیز می‌شود و تمام عناصر موجود، از کف‌پوش تا مبلمان، با دقت و وسواس انتخاب می‌شوند تا حداکثر کارایی را در حداقل فضا داشته باشند؛ مواد مورد استفاده در این سبک معمولاً شامل بتن، فلز، چوب ساده و شیشه است و رنگ‌های غالب، خنثی مانند سفید، خاکستری و مشکی هستند. تراس مینیمال با تأکید بر فضای خالی و استفاده هوشمندانه از گیاهان کم‌تعداد و گلدان‌های ساده، یک فضای آرامش‌بخش و خلوت ایجاد می‌کند که برای مدیتیشن یا مطالعه در سکوت، بسیار مناسب است.

همچنین باید به «تراس‌های پله‌ای» یا «طبقه‌ای» اشاره کرد که به ویژه در مناطق شیب‌دار یا روی سقف‌های دارای اختلاف سطح دیده می‌شوند و این مدل به معمار اجازه می‌دهد تا از پستی و بلندی‌های طبیعی زمین یا سازه استفاده کند و چندین سطح روباز مجزا با کاربری‌های متفاوت ایجاد نماید؛ در تراس‌های پله‌ای، هر سطح می‌تواند به یک کاربری خاص اختصاص یابد، به عنوان مثال یک سطح برای نشیمن و صرف غذا، سطح دیگر برای کاشت گیاهان و باغچه کوچک، و سطح بالاتر برای آفتاب گرفتن یا نصب یک آب‌نما. این چندسطحی بودن، عمق و تنوع بصری زیادی به فضای بیرونی می‌دهد و مرز بین بخش‌های مختلف را به صورت ظریفی مشخص می‌سازد.

در نهایت، تراس‌ها از نظر موقعیت قرارگیری نیز دسته‌بندی می‌شوند و ممکن است تراس‌ها به صورت «تراس متصل به اتاق خواب»، «تراس نشیمن» یا «تراس آشپزخانه» طراحی شوند که در هر حالت، کاربری و دکوراسیون آن فضا را تعیین می‌کند؛ تراس متصل به اتاق خواب معمولاً کوچک‌تر و محصورتر است و بیشتر برای نوشیدن یک فنجان چای صبحگاهی یا هوای تازه طراحی می‌شود، در حالی که تراس نشیمن فضایی بزرگ و باز است که مرکز ثقل دورهمی‌ها و گردهمایی‌های خانوادگی در فضای باز محسوب می‌شود. تنوع در مدل‌های تراس، نشان‌دهنده اهمیت این فضا در معماری مدرن است، چرا که به عنوان رابط بین دنیای داخلی و بیرونی، کیفیت زندگی و آرامش روحی ساکنین را به طرز چشمگیری بهبود می‌بخشد.